Highbury, a właściwie Arsenal Stadium - bo taka jest oficjalna nazwa - nie jest pierwszym obiektem na którym grali piłkarze Arsenalu. Przez pierwszy rok od momentu powstania klubu, to jest w 1886 roku, Kanonierzy grali na Plumstead Common, w latach 1887-1888 na Sportsman Ground. W tymże roku przenieśli się ponownie a ich siedzibą stało się Manor Ground gdzie grali tylko do roku 1890. Wtedy to przeniesiono się na Invicta Ground. Grano tam jedynie trzy lata by w roku 1893 przenieść się raz jeszcze na Manor Ground. Również w tym roku, klub spadł do drugiej ligi, zarazem przeprowadzając się na stadion Highbury.

W 1913 roku za 21-letnią dzierżawę terenu przy Highbury zapłacono astronomiczną jak na tamte czasy kwotę 20 tysięcy funtów. Dodatkowo w kontrakcie zapisano, że meczów nie będzie można rozgrywać w Wielki Piątek i Wigilię. Obiekt wybudowano w trzy miesiące, pomimo protestów mieszkańców. Koszt budowy wyniósł 125 tysięcy funtów. Własnością Arsenalu stał się jednak dopiero w 1925 roku, kiedy to za 64 tysięcy funtów nabyto tereny pod stadionem.

W latach 1920-1961 reprezentacja Anglii grała na Highbury 12 razy. W 1934 na tym obiekcie odbyła się słynna „Bitwa na Highbury”, w której reprezentacja Anglii podejmowała Włochy. Gospodarze wygrali mecz 3:2. Był to pierwszy mecz Włochów po zdobyciu mistrzostwa w 1934 roku. Anglia nie występowała na mundialu, gdyż angielska federacja wystąpiła wtedy z FIFA w 1928 r. W pierwszym składzie zagrało aż 7 zawodników Arsenalu (Frank Moss, George Male, Eddie Hapgood, Wilf Copping, Ray Bowden, Ted Drake oraz Cliff Bastin). Nigdy wcześniej ani nigdy później w pierwszym składzie reprezentacji Anglii nie zagrało tak wielu zawodników z jednego klubu. Mecz był tak brutalny, że angielska federacja zastanawiał się nad wycofaniem drużyny z międzynarodowych rozgrywek.

W okresie II wojny światowej Highbury był punktem pierwszej pomocy dla rannych. W czasie jednego z licznych nalotów na Londyn, Północna Trybuna została całkowicie zniszczona uderzeniem 300-kilogramowej bomby lotniczej. W czasie wojny Arsenal rozgrywał swoje mecze na White Hart Lane!

Stadion Highbury - lata 20. XX wieku

Highbury - zdjęcie wykonane tuż po II wojnie światowej

Zdjęcie z sezonu 1927-1928. Widok z Trybuny Północnej na Trybunę Główną

Stadion Highbury - tuż przed zamknięciem

Ciekawostki

• Od 1923 roku Highbury stał się stadionem, na którym rozgrywano mecze reprezentacji. Teraz już obiekt nie jest zbyt atrakcyjny, a z pewnością i zbyt za mały aby rozgrywać takie mecze.
• Północna Trybuna stadionu Highbury była swego czasu jedną z najnowocześniejszych w Europie. znajdował się tam nie tylko sklep klubowy, ale także restauracja, salon gier oraz muzeum. Mogła pomieścić 14,000 widzów, a kosztowała £ 15,000,000.
• Arsenal jest pierwszym klubem, który zastosował podgrzewaną płytę boiska, którą zainstalowano w 1964 roku. Koszt takiej modernizacji wyniósł £15,000.
• Największa frekwencja w meczu ligowym wyniosła 83,260 osób, została zanotowana na meczu Arsenalu z Manchesterem United (1 stycznia 1948) na Maine Road.
• Pierwszym meczem rozegranym na Highbury było spotkanie przeciwko Leicester Fosse 6 września 1913 roku. Kanonierzy okazali się lepszą drużyną i po zaciętym spotkaniu wygrali 2:1.
• Boisko Arsenalu było jednym z najmniejszych obiektów w Europie - liczyło sobie 100 metrów długości i 66 metrów szerokości.
• Ostatnim meczem, po 93 latach, na Highbury było ligowe spotkanie z Wigan Athletic - 7 maja 2006 roku. Ostatnim meczem w europejskich pucharach Arsenalu, był zwycięski mecz 1/2 finału Ligi Mistrzów z Villarreal - 19 kwietnia 2006 roku.

Przez ostatnie lata stadion przechodził liczne modyfikacje. Wymienić wystarczy choćby wymianę odkrytego Clock End na zupełnie nową trybunę, z zachowaniem jednak słynnego zegara. Niestety, dach na Clock End - znanej także pod nazwą South Stand - był za krótki i nie chronił przed deszczem kibiców z pierwszych kilku rzędów. Clock End podzielona była na dwie części - dla kibiców Arsenalu i przyjezdnych. Najsłynniejszą trybuną stało się North Stand, która także przeszła poważne zmiany. Trybuny East i West Stand były starsze, zbudowano je w latach 30. XX wieku. Na przeciwległych końcach boiska znajdowały się dwa ogromne ekrany. Większość fanów drużyn przyjezdnych zajmowało miejsca na Clock End, gdzie było 1,700 miejsc.

Koniec stadionu Highbury ...

- Highbury to część mojego życia. Jest to piękne miejsce, na którym w piłkę gra się z przyjemnością. Kibice uwielbiają tu przychodzić, bo mają świetną widoczność i są bardzo blisko murawy. Koniec Highbury to koniec pewnej epoki. – mówił przed przeprowadzką na Emirates Liam Brady, jedna z klubowych legend.

Po zakończeniu 93-letniej, cudownej i magicznej historii, stadion Highbury przejdzie do historii. Choć doping kibiców zamilkł, Highbury nie zostało zburzone, lecz przebudowane na 711 obiektów mieszkalnych i innych obiektów użytkowych. Niektóre elementy, jak East Stand, West Stand i słynny Marble Halls w stylu Art Deco zostały zachowane i włączone do nowego obiektu - Highbury Square.

Obie trybuny zostały przebudowane na ekskluzywne apartamenty, w większości z widokiem na murawę. Bramki zostały usunięte, a murawa przekształcona na ponad dwuakrowy park. North Stand i South Stand zostały usunięte i zastąpione mieszkaniami. Pod murawą znajduje się basen i centrum fitness. Wszystko to z 24-godzinną ochroną i strzeżonym parkingiem.

Elementy Highbury zostały wystawione na aukcji, a co cenniejsze przeniesione do nowego muzeum.